Znał swoich ludzi
Prorok Muhammad znał swoich ludzi doskonale. Podobnie, jak Abu Dharr, Amr ibn Abatha był Beduinem. Przybył pewnego dnia do Mekki i, potkawszy Wysłannika, zapytał nieuprzejmie: „Kim jesteś?” Muhammad odpowiedział grzecznie: „Prorok Boga”. Poruszony tymi słowami i uprzejmością rozmówcy, Amr padł na kolana i oświadczył: „Odtąd będę cię naśladował, Wysłanniku Boży”. Prorok nie chciał jednak, by Amr pozostał w Mekce, gdyż mógł nie znieść nękania i szykan, jakich doznawali wówczas wierzący. Powiedział mu przeto: „Wróć do swego plemienia i głoś wszystkim islam. Kiedy usłyszysz, że zwyciężyłem, przybądź i dołącz do nas”.
Lata później Amr przybył do meczetu w Medynie i spytał: „Czy mnie rozpoznajesz, Wysłanniku?” Ten odrzekł natychmiast: „Czyż nie jesteś tym człowiekiem, który przyszedł do mnie kiedyś w Mekce? Posłałem cię z powrotem do twego plemienia i powiedziałem, żebyś do nas dołączył, gdy usłyszysz, że zwyciężyłem”.[1]
Przypadek Julaybiba wspomniałem wcześniej. Po tej lekcji moralności Julaybib stał się uczciwym i honorowym młodzieńcem. Na prośbę Wysłannika pewna szlachetna rodzina dała mu za żonę swą córkę. Krótko potem Julaybib wziął udział w bitwie, i zabiwszy 7 nieprzyjacielskich wojowników, sam zginął. Kiedy przyniesiono jego ciało do Proroka, ten położył swą głowę na kolanach świadka wiary i rzekł: „O Boże, on jest ode mnie a ja jestem od niego”.[2] To Muhammad dostrzegł kiedyś jego zasadniczo szlachetną naturę i przewidział służbę islamowi.
Zdobycie Chajbaru pozwoliło Prorokowi zademonstrować unikalną umiejętność rozpoznawania potencjałów drzemiących w człowieku, jego zdolności i wad. Któregoś dnia, podczas przedłużającego się oblężenia oświadczył: „Jutro wręczę mój sztandar temu, kto miłuje Boga i Jego Wysłannika i jest przez nich umiłowany”.[3] To był wielki zaszczyt i wszyscy Towarzysze mieli nadzieję go doświadczyć. Muhammad dał sztandar Alemu, pomimo jego młodego wieku, ze względu na ogromny talent wojskowy i zdolności przywódcze. Ali zdobył silną fortecę Chajbaru.
Decyzje personalne Proroka były z reguły słuszne. Chalid ibn Walid, zwany „Mieczem Boga”[4] nie został nigdy pokonany na polu bitewnym. Prócz tak wybitnych i uznanych wojowników i wodzów jak Hamza, Qaqa i Sa’d, Prorok Muhammad wyznaczył na dowódcę wielkiej armii złożonej m.in. z Abu Bakra, Omara, Osmana, Talha i Sa’da ibn Abi Waqqasa, Osamę ibn Zajda. Osama miał wówczas około 17 lat i był synem Zajda, czarnego niewolnika wyzwolonego przez Wysłannika. Zajd dowodził armia muzułmańską pod Mu’ta i zginął na polu bitwy.
Muhammad miał 25 lat, kiedy to poślubił Chadidżę bint Chuwajlid, wdowę o 15 lat starszą od niego. Nie poślubił innej kobiety aż do jej śmierci w dziesiątym roku od rozpoczęcia jego misji prorockiej. Wszystkie następne małżeństwa, zawarte po ukończeniu 53 roku życia, związane były bezpośrednio z działalnością prorocką. Nauka hadisów szczególnie wiele zawdzięcza Aiszy, która przekazała i zebrała ponad 5000 wypowiedzi Proroka i relacji o jego czynach. Była wielkim prawnikiem islamu.
[1] Muslim, “Musafirin,” 294; Ibn Hanbal, Musnad, 4:112.
[2] Muslim, “Fada’il al-Sahaba,” 131.
[3] Bukhari, “Fada’il al-Ashab,” 9; Muslim, “Fada’il al-Sahaba,” 34.
[4] Bukhari, “Fada’il al-Ashab,” 25.
- Utworzono .