Wybieranie ludzi kompetentnych
Wysłannik Boży wybierał obiecujących i kompetentnych muzułmanów do pracy, która potrafili wykonywać najlepiej. Okres mekkański w dziejach islamu zapisał się w zbiorowej pamięci muzułmanów jako czas trudnego do zniesienia prześladowania i szykan. Dotknęły one nie tylko biednych i pozbawionych ochrony rodu (Ammar, Bilal i Suhajb), ale też muzułmańskich członków elity kurejszyckie (Abu Bakr i Omar).[1] W celu ochrony swych zwolenników Muhammad zezwolił biednym i słabym emigrować do Abisynii. Zatrzymał jednak w Mekce silnych i wpływowych (np. Alego, Zubajra, Abu Bakra, Omara i Są’da ibn Abi Waqqasa), gdyż islam potrzebował ich wsparcia na miejscu, aby się zakorzenić i rozprzestrzeniać. Ludzie ci byli też w stanie objąć najwyższe stanowiska w państwie muzułmańskim.
Abu Dharr był biednym, niezbyt inteligentnym, choć z drugiej strony prostolinijnym Beduinem, który nigdy nie skrywał swych emocji. Słysząc, że Muhammad ogłosił swą misję proroczą, przybył do Mekki i przyjął islam. Był pobożny i jednocześnie surowy. Jednak po ustanowieniu władzy muzułmańskiej w Medynie Wysłannik nie powierzył mu żadnej znaczącej funkcji administracyjnej, mówiąc: „Nie potrafisz załatwiać spraw ludzi. Nie staraj się o takie miejsca, gdyż nie obsadzamy ich tymi, którzy się o nie starają”.[2] Praca publiczna wymaga szczególnych umiejętności.
Prorok Muhammad w pośredni sposób wyznaczył na kalifów Abu Bakra, Omara i Osmana. Trzymając dłonie Abu Bakra i Omara, rzekł: „Mam czterech wezyrów (ministrów): dwu w Niebiosach i dwóch na Ziemi: Pierwszymi są Gabriel i Michal, a drugimi Abu Bakr i Omar”.[3] Odnosząc się do kalifatu Osmana, stwierdził: „To będzie dla niego próba”.[4]
[1] Ibn Kathir, Al-Bidaya, 3:40-1, 102-3; Ibn Hisham, Sira, 1:234.[2] Muslim, “‘Imara,” 16-17.
[3] Muttaqi al-Hindi, Kanz al-‘Ummal, 11:563, 13:15.
[4] Bukhari, “Fada’il al-Ashab,” 5:7; Muslim, “Fada’il al-Sahaba,” 29.
- Utworzono .