Përkohshmëri dhe Përjetësi

Atyre që botën parajsë e kujtuan,
U ranë pas ata që u gënjyen,
Të tjerë, ca më tepër, në rrugë u ngujuan...

U varfëruan, u rraskapitën, shkuan,
Dhe ankth u bënë, mjerim u bënë e shkuan.

Djë rrugë e gjatë, e përpjetë e vështirë,
Dhe kush iu ngjit, i zymtë e i dërsirë,
Po s't'u dha ndihmë, është zor për t'i hyrë.

Përrua bëhet, pengesë bëhet, shans bëhet;
Borë bëhet, furtunë bëhet, shtrëngatë bëhet.

Ambicjet si të shtruara përfund gropave,
A në ujin e kazanit të larësit të kufomave,
A në një breg të padukshëm brenda thellësive.

Edhe ndarje, edhe pesimizëm, zemrat pa dëshhirë;
Dëshirat të trembura, dëshirat pa mëshirë.

Bota me shumë qoshe nga fryn era kthyer,
Me inxhi e merxhanë gjithandej e shtruar,
Biri i Njeriut në këtë kurth shtrënguar.

I sëmurë pa shpëtim, i dënuar dhe i ngrirë,
Në rrjetën e djillit brenda, djalli i ka pirë.

Nga brenda-mashtrim, nga jashtë gënjeshtër,
Shumë erdhën në këtë botë, a mbeti një tjetër?
Parahthëniet-befasi, një gjë e vjeter.

Ata që parathanë e s'u gënjyen, ku janë?
Dhe rrugët kah Drejtësia, ku janë?

Nëpër rrugë ka gjurmë, gjurmë ka ngado;
Me drita kishte ecur I Panjohuri i Madh,
Kushdo lodhet nga gara, vetëm Ai jo!

Në rrugën drejt Amshimit një prijës i artë,
Në maja kish arritur Profeti i Lartë,

Bukuria e papësëritshme e Armatës së Dritës,
Kënaqesia dhe gëzimi i shpirtrave të çuditshëm,
Kalaja e patundur e besimtarëve të palëkundshëm!

Ata që te Ai u strehuan, shend e verë shkuan,
Gjer në Amshim të paharruar bmetën e shkuan...

Sovrani im, në shërbimin tënd madhëshi fituam,
Nën dritën tënde udhës së vërtetë iu shtruam,
Nën hijen tënde dashuruam, u dashuruam.

Pa Ty karvani s'ecën, rruga s'kapërcehet dot!
Pa Ty ringjallje s'ka, askush s'ringjallet dot!

Tweet

Whatsapp