Szkoły
Po tym, jak rząd zezwolił na zakładanie szkół prywatnych, wielu ludzi dobrowolnie postanowiło przeznaczyć swój majątek, by służyć krajowi, zamiast wydawać go na konsumpcję. W rzeczy samej czynili tak z autentycznym zapałem. Jest niemożliwością, bym znał te wszystkie szkoły, zakładane tu, w kraju, oraz za granicą. Ponieważ ja tylko zachęcałem do tego wysiłku , nie znam nazw wielu z tych firm, które szkoły zakładały, ani gdzie zostały otwarte.
Starałem się jednak w pewnej mierze śledzić tę sprawę w prasie, w serii artykułów takich dziennikarzy, jak Ali Bayramoglu, Sahin Alpay i Atilgan Bayar. Szkoły zakładano od Azerbejdżanu po Filipiny, i od Petersburga (stolica carskiej Rosji) i Moskwy (stolica Rosji komunistycznej), po Jakucko- dzięki pomocy naszego żydowskiego rodaka i znakomitego biznesmena – Üzeyira Gariha. Szkół nie udało się i nie udaje się zakładać w Iranie, gdyż państwo to nie zezwala na taką działalność.
Szkoły, o których mówię, finansowane są przez tureckie organizacje społeczne. W wielu z nich albo nawet we wszystkich, czesne wnoszone przez uczniów stanowi ważną część budżetu szkoły. Lokalne władze znacząco współdziałają w tych przedsięwzięciach, zapewniając działki, budynki, a jeśli potrzeba – także nauczycieli. Nauczyciele, którzy poświęcają się służbie swemu krajowi, narodowi, a – w szerszej perspektywie – ludzkości, i rozumieją sens swego życia jako posługę innym, pracują z zapałem nawet za małe wynagrodzenie.
Początkowo, niektórzy spośród pracowników naszych misji dyplomatycznych wahali się, czy wspierać te inicjatywy, nie pojmowali bowiem, o co w nich chodzi. Dziś jednak większość z nich wspiera szkoły, o których mowa. Poza tym, dwaj ostatni prezydenci Turcji, sędziwy Turgut Özal i Süleyman Demirel, oraz były Przewodniczący Parlamentu – Mustafa Kalemli i poprzedni minister spraw zagranicznych – Hikmet Çetin, okazywali swe wsparcie, odwiedzając szkoły.
W tym miejscu chciałbym przedstawić związane z naszym tematem obserwacje Alego Bayramoglu. Dziennikarz ten odwiedził wiele spośród opisywanych przez nas szkół. Pisze on:
„Szkoły te nie dają wykształcenia religijnego ani też nie prowadzą działalności edukacyjnej ze środowiskiem religijnym, jak się przypuszcza. Urządza się je według modelu szkół średnich Anadolu[1], z dobrym oprzyrządowaniem technicznym i laboratoriami. Lekcje prowadzone są zgodnie z programem przygotowanym przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Przedmioty religijne nie są nawet nauczane. Dziennikarz Ali Bulaç zauważył nawet z przekąsem, że toalety celowo nie są utrzymywane w czystości, by zapobiec przypuszczeniom, że czystości może towarzyszyć modlitwa. Działalność przebiega zgodnie z zasadami określonymi przez prawo obowiązujące w danym kraju oraz jego filozofię nauczania. I tak, np. w Uzbekistanie, uczniowie uczą się najpierw w klasie przygotowawczej tureckiego i angielskiego, po czym, po czym studiują przedmioty techniczne i przyrodnicze w języku angielskim – uczeni przez nauczycieli tureckich, natomiast nauki społeczne są w gestii nauczycieli uzbeckich i naucza się ich w języku uzbeckim. Przekazywanie wiedzy religijnej czy też edukacja religijna nie jest celem tych szkół”.
Lokalne władze są równie mocno – lub bardziej jeszcze- niż rząd turecki, uczulone w kwestii sekularyzmu. Tacy nasi znakomici dziennikarze, jak Alpay, Bayar i wielu innych, wyjaśniało tę sprawę podobnie jak i Bayramoglu. Kraje, w których znajdują się wspomniane szkoły nie okazują najmniejszego negatywnego zainteresowania ich przyszłością. W rzeczywistości, przemawiając na ceremonii otwarcia szkoły w Moskwie, szef Moskiewskiego Narodowego Biura Edukacji powiedział: „W najnowszych dziejach Rosji były dwa istotne wydarzenia. Pierwsze z nich to lot Gagarina w Kosmos, drugie zaś, to otwarcie u nas szkoły tureckiej…”. Było to zatem wydarzenie naprawdę historyczne.
Dla niektórych ludzi życie składa się z niewielu dni spędzonych w tym ziemskim hotelu, zaspokajając jak to tylko możliwe pragnienia ich ego. Inni ludzie maja odmienne poglądy, i nadają swemu życiu inny sens. Dla mnie życie składa się z kilku oddechów w podróży, jaka rozpoczyna się w świecie duchów i trwa wiecznie albo w niebie, albo – uchowaj Boże – w piekle.
To nasze życie jest niezwykle ważne, gdyż decyduje o życiu przyszłym. Zakładając to, powinniśmy je przeżyć w sposób zasługujący na życie wieczne, zdobywając aprobatę Dawcy Życia. Szlak ten prowadzi poprzez nieunikniony wymiar służby Bogu, poprzez posługę – w pierwszym rzędzie naszym rodzinom, krewnym, sąsiadom, następnie naszemu krajowi i narodowi, a wreszcie ludzkości i wszystkim stworzeniom. Służba ta jest naszym prawem; jej jest naszym obowiązkiem.
[1] Szkoły średnie Anadolu to termin określający szkoły państwowe, w których naucza się przedmiotów przyrodniczych i technicznych w j. angielskim.
- Utworzono .