Uzależnienie od wygody
Każda szlachetna sprawa i prawda uzyskają trwałość oraz powszechną znajomość dzięki determinacji ich zwolenników na rzecz ich ochrony oraz dzięki głębokiemu przywiązaniu do nich. Jeśli ci, którzy zaakceptowali ową sprawę i prawdę, a nie są wystarczająco spostrzegawczy, wierni oraz wytrwali, to to, co ostatecznie przyjęli, zostanie wymazane z ludzkiej pamięci z powodu nienawiści ich wrogów.
Podobnie jak śmierdzi i gnije woda stojąca w miejscu, tracąc swój nurt, źródło jej życia, tak też nieuchronnie zaczynają gnić i stają się przegranymi ludzie leniwi, którzy oddają się wygodzie i łatwiźnie. Pragnienie wygody jest sygnałem i pierwszą oznaką śmierci. Ci, u których wrażliwość została sparaliżowana, ani nie potrafią usłyszeć owego sygnału, ani nie mogą rozpoznać tej oznaki, nie stosują się też do ostrzeżeń i rad swoich przyjaciół.
Lenistwo oraz przywiązanie do wygody są główną przyczyną ubóstwa i upokorzenia. Osoby bierne, które przyzwyczaiły się do lenistwa oraz wygody, pewnego dnia upadną tak nisko, że będą oczekiwać od innych, aby spełniali nawet ich podstawowe potrzeby.
Gdy skrajne uzależnienie od pozostawania w domu łączy się z bierną wygodą, „linia frontu” zostanie niebawem porzucona, a ludzie staną się tchórzliwi. Jeśli ten upadek nie jest jeszcze rozpoznawalny, a sama sytuacja nie jest traktowana w sposób właściwy, rezultatem takiego zachowania będzie jakaś forma dewiacji, która może doprowadzić do czegoś wręcz przerażającego.
Ci, którzy opuszczają ów „front” z powodu przyzwyczajenia do wygód w swoich domach lub swoich pragnień, zazwyczaj napotykają przeciwieństwo tego, czego się spodziewali. Mogą nawet stracić swoje przytulne domy i piękne dzieci! Jak prawdziwe bywa oskarżenie wypowiedziane przez matkę pod adresem syna, wojskowego dowódcy, który nie walczy mężnie wtedy, kiedy powinien: „Nie walczyłeś na polu bitwy jak mężczyzna, więc teraz przynajmniej nie płacz jak kobieta!”.
Zmiana i rozpad odbywają się zazwyczaj cicho i powoli. Niekiedy nawet chwilowa nieuwaga, niewielkie oddalenie się od karawany może spowodować całkowity upadek i zgubę. Mimo tego ci, którzy doświadczyli upadku, wciąż uważają, że znajdują się w tej samej sytuacji; nie zdają sobie sprawy z tego, że spadli ze szczytu minaretu na samo dno głębokiej studni.
Niektórzy ludzie rezygnują z wysiłku i walki i porzucają je z poczuciem winy, które charakterystyczne jest dla każdego uciekiniera lub dezertera. Jest prawdopodobne, że sami będą się bronić, a krytykować swoich przyjaciół, którzy nadal pełnią służbę. Niestety, prawie niemożliwe jest, by porzucili swe przyzwyczajenia i powrócili do wcześniejszego stanu. Prorok Adam (niech pokój będzie z nim) odzyskał swoją pierwotną pozycję po tym, jak popadł w zapomnienie, dzięki jedynemu czynowi – po wyznaniu swoich win. Natomiast Szatan, pomimo powagi jego grzechu, próbował się bronić i popadł w wieczną frustrację.
Ludzie, którzy utracili determinację, siłę woli, zrezygnowali z podejmowania wysiłków, starają się wpływać na odwagę tych, którzy ich otaczają. Czasami nawet lekkie wahanie lub niewielka niechęć, manifestowane przez kogoś niezdecydowanego, powodują szok, a także utratę nadziei, które są tak wielkie, jak śmierć setek ludzi. Takie nieszczęście tylko zachęca naszych wrogów do ataku.
Urok dzieci, rodziny, a także własności doczesne to kuszące i uwodzicielskie próby. Pełnymi szczęścia oskarżonymi są w tych próbach ci, którzy są zdecydowani i stanowczy oraz mają silną wolę; szczęśliwi są ci, którzy z głębi swoich serc każdego ranka i wieczora ponawiają przysięgę oddania się prawdzie, której się poświęcili.
- Utworzono .