Sunna w Koranie
Sunna stanowi główne źródło naszego życia religijnego. Do jej praktykowania zachęca sam Koran:
„To On posłał do ludzi prostych posłańca wywodzącego się spośród nich, który głosi im Jego znaki, oczyszcza ich i uczy ich Księgi i mądrości; oni bowiem byli przedtem w błędzie oczywistym”. (62:2)
Według większości interpretatorów Koranu i tradycjonistów, mądrość oznacza Sunnę. Koran, który stanowi cudowne wyjaśnienie, nie zawiera nic zbytecznego i nie wychodzi poza właściwe terminy. Skoro mądrość następuje po Księdze, musi być czymś odrębnym. Księgą jest Koran, a mądrością Sunna, pokazująca, jak zastosować Koran w naszym codziennym życiu.
Koran nakazuje całkowite posłuszeństwo wobec proroków, gdyż zostali posłani po to, by prowadzić ludzi do prawdy w każdej sferze życia. Bogu winniśmy posłuszeństwo, a on posłał swego Wysłannika i powiedział nam, abyśmy byli mu posłuszni, nie zaś osobiście temu człowiekowi, jako człowiekowi:
„Jeśli wysłaliśmy jakiegoś posłańca, to tylko po to, aby był słuchany - za pozwoleniem Boga.” (4:64)
„O wy, którzy wierzycie! Słuchajcie Boga i Jego Posłańca! Nie odwracajcie się od niego, wtedy kiedy słyszycie!” (8:20)
Posłuszeństwo wobec Boga oznacza bezwarunkowe posłuszeństwo Objawieniu koranicznemu. Posłuszeństwo wobec Wysłannika oznacza naśladowanie jego sposobu życia tak dokładnie, jak to tylko możliwe, stosując się do tego, co nakazane i stroniąc od tego, co zakazane. Sunna jest wszechstronnym opisem życia Proroka, który ostrzegł swą wspólnotę: „Bądźcie ostrożni! Dano mi Księgę a razem z nią przesłania do niej podobne”.[1] Jak stanowi wspomniany werset (8:20), muzułmanom nie wolno odwrócić się od Wysłannika. Stąd też nieposłuszeństwo, umniejszanie, albo krytykowanie Sunny prowadzi ku herezji a nawet odstępstwa. Wiele innych wersetów podkreśla konieczność stosowania Sunny, np.:
„O wy, którzy wierzycie! Słuchajcie Boga! Słuchajcie Posłańca! I słuchajcie tych spośród was, którzy posiadają moc rozkazywania!” (4:59)
Werset powyższy kładzie nacisk na posłuszeństwo Bogu i Wysłannikowi. Powtórzenie „słuchajcie” w trybie rozkazującym wskazuje na to, że Prorok jest upoważniony do nakazywania i zakazywania, a muzułmanie mają czynić, co on mówi. Skoro nakazuje się posłuszeństwo względem tych, którzy mają moc rozkazywania, to Wysłannik ma daleko większe prawo do posłuszeństwa wiernych.
Inny werset powiada:
„I słuchajcie Boga i Jego Posłańca! Nie sprzeczajcie się między sobą, bo osłabniecie i odejdzie od was wasza moc. Bądźcie cierpliwi! Zaprawdę, Bóg jest z cierpliwymi!’ (8:46)
Siła i jedność muzułmanów leży w poddaniu Bogu i Jego Wysłannikowi, który ustanowił Sunnę, żyjąc Koranem, i jest jedyną Drogą, którą jego wspólnota może podążać. Prowadzenie uczciwego, dobrego życia w myśl reguł islamu wymaga wcielania w życie zasad Sunny.
Muzułmanie są poddani Bogu i okazują Mu miłość jedynie wtedy, gdy są posłuszni Wysłannikowi, to znaczy żyją jego Sunną:
„Powiedz: „Jeśli kochacie Boga, to postępujcie za mną! Wtedy i Bóg będzie was miłował i przebaczy wam wasze grzechy. Bóg jest przebaczający, litościwy!”” (3:31)
„Wy macie w Posłańcu Boga piękny wzór - dla każdego, kto się spodziewa Boga i Dnia Ostatniego i kto Boga często wspomina.” (33:21)
Błądzą ci, którzy twierdzą, że kochają Boga, lub że Bóg ich miłuje, pomimo pomijania przez nich Sunny. Kiedyś pewna kobieta rzekła do Abdallaha ibn Mas’uda: „Słyszałam, że przeklinasz kobiety, które tatuują swoje ciała, wyrywają sobie włosy z twarzy i rozdzielają swe zęby, aby wyglądać piękniej oraz zmieniają to, co stworzył Bóg”.[2] Ibn Mas’ud odparł: „Wszystko to znajduje się w Koranie”. Kobieta zaprzeczyła: „Przysięgam na Boga, że przeczytałam cały Koran ale nie mogłam tam znaleźć niczego dotyczącego tej kwestii”. Ibn Mas’ud na to: „Nasz Prorok przeklął kobiety, które przymocowują czyjeś włosy do swoich, noszą peruki i mają na swoich ciałach tatuaże. Czy nie czytałaś:
„A to, co wam daje Posłaniec, to bierzcie; a czego wam zakazał, od tego się powstrzymajcie!” (59:7)
Koran oświadcza również:
„Ale nie! Na twego Pana! Oni nie uwierzą, dopóki nie uczynią ciebie sędzią w tym, co jest przedmiotem sporu między nimi.” (4:65)
[1] Abu Dawud, “Sunna,” 5.
[2] Muslim, “Libas,” 120.
- Utworzono .